Gastblog van de Kokende Tuinman Jesse

Gastblog van de Kokende Tuinman Jesse

Let’s get personal!



Zie hier mijn eerste blog voor PuurMieke. Een heugelijk feit en een mooie samenwerking waarin we onze krachten kunnen bundelen, samen staan we sterk niet waar? Graag wil ik Mieke bedanken voor deze kans en natuurlijk Gezondheld Geert die ons samen heeft gebracht. Ik heb er zin in om jullie met enige regelmaat te vertellen over het wel en wee in de keuken en alles wat daar bij komt kijken. Ik werk onder de naam De Kokende Tuinman en ik denk dat die naam de lading van wat ik doe goed dekt. Ik kook veel met groente, puur, onbewerkt, in het seizoen, vaak lokaal, liefst uit eigen tuin of omgeving. Ik zal laten zien dat gezond en puur eten niet moeilijk is, dat je met simpele middelen en wat creativiteit mooie, lekkere en vooral voedzame maaltijden kan bereiden.

Maar nu eerst wat over mij persoonlijk:
 

Ik ben Jesse, 38, vader van een zoon van bijna 7 en een dochter van drie en een half.  Man van Katrin. Afgestudeerd beeldend kunstenaar, huisman, chef-kok, natuurliefhebber, skateboarder, tuinman, wildplukker en drop-out.
 

De afgelopen jaren heb ik twee keer een burn out gehad, of eigenlijk één lange met een periode waarin het weer beter ging en ik weer hard aan de slag ben gegaan, iets te hard. Na een periode van herstel en reïntegratie moest ik weer aan de slag, deze keer zou ik bewijzen dat ik het wel kon, dat ook ik hard kan werken, doorzetten en mee kan in de malle molen van de maatschappij en dan in het bijzonder die van de professionele keuken. Een wereld waar werkdagen van 10 uur of meer niet uitzonderlijk zijn, waar je fysiek en mentaal onder druk staat, waar je het beste wil neerzetten voor elke gast, elke dag weer. Ik zie het altijd als een optreden met de bijkomende spanning maar ook met de voldoening van een geslaagde avond met blije gasten en het gevoel het weer gered te hebben met elkaar. Het is ook een heel aantrekkelijke wereld, spannend en elke dag anders, het geeft een enorme kick als alles lekker loopt, de flow er in zit en alles dat nog bestaat dat moment daar in die keuken is. Heerlijk maar slopend. Ik heb bewezen dat ik het kon, anderhalf jaar lang en toen ging het niet meer. Ik kreeg te kampen met allerlei lichamelijke klachten, ik sliep heel slecht en leefde praktisch op adrenaline. Een onhoudbare situatie die resulteerde in een totale stilstand. Of zoals ze zeggen, "It's not the fall that kills you but the sudden stop at the end". Het was totaal op. Fysiek en mentaal zat ik aan de grond. Mijn lichaam had al veel eerder aangegeven dat ik zo niet door kon gaan, dat er iets moest veranderen, dat ik moest "opgeven". Het heeft me ook laten zien hoe sterk wilskracht kan zijn en dat ik mezelf kan pushen tot het randje. Tegelijkertijd werd me duidelijk dat ik mezelf volledig voorbij kan lopen, mijn lichaam kan negeren, heel stug en koppig kan ontkennen dat het niet goed gaat, mezelf kan overtuigen dat deze stress erbij hoort, dat ik dit moet kunnen (want anderen doen het toch ook..), dat ik mijn collega's niet in de steek kan laten, dat als ik dat zou doen ik een loser zou zijn, een watje, een teleurstelling, oftewel toegeven dat het niet ging was erger dan mezelf naar de klote helpen.
 

En toen ging het echt niet meer, ik kon mijn bed niet meer uitkomen, al kon ik ook niet slapen, ik had overal last van pijntjes, pijn die ik niet kon duiden, die me bang maakte, die de hypochonder in me wakker maakte. Oude psychische problematiek stak de kop weer op, ik kreeg last van paniekaanvallen, was overtuigt van het feit dat ik ernstig ziek moest zijn met al mijn kwaaltjes, want deze konden toch niet komen van het werk, zo zwak was ik toch niet?! Realiteitszin was er niet meer bij, menig dokter bezoek volgde, altijd zonder enig resultaat wat me voor even weer geruststelde. Ook de psychotherapeut bezocht ik trouw. Al deze dingen hielpen me maar ik wist diep van binnen dat het echt anders moest, dat ik terug moest naar mezelf, moest gaan vertrouwen op mijn gevoel en moest luisteren naar mijn lichaam.
 

Wat zo voor de hand liggend is is voeding. Ik stond er met mijn neus bovenop maar zag het te weinig en als ik het al zag deed ik er niet zoveel mee. Thuis kookte ik goed eten voor mijn gezin, veel groente, liefst biologisch, echte voeding zeg maar. De alledaagse realiteit van de keuken was toch eerder snel een broodje, even een frikandel in het vet, een hapje hier een hapje daar en weer door. Vullen en niet voeden. Ik denk de grootste paradox van het werken in de keuken is dat de hele tijd met eten bezig bent maar dikwijls zelf erg slecht eet.
 

Wat mij veel heeft geholpen is een bezoek aan Orthomoleculaire geneeskundige Debbie Beck. Hoewel ik sceptisch was heb ik het ervaren als een openbaring, het was alsof ze me echt kon "lezen", de zwakke plekken open legde en me de weg wees hoe hier mee om te kunnen gaan. Voeding was hierin een erg belangrijke en voor de hand liggende factor en uiteraard eentje die me persoonlijk erg aansprak. Alhoewel ik het er ook wel moeilijk mee had, vooral het weglaten van gluten bevattende levensmiddelen vond ik erg moeilijk. Niets is zo mooi als de magie van brood bakken, een krokante korst met een zachte binnenkant vol luchtbellen, en vleugje zuur van het desem, dat niet te kunnen eten is nog steeds een gemis. Inmiddels is duidelijk geworden dat ik gluten intolerant ben, iets waar ik vroeger echt een broertje dood aan had. Hoe dan ook, terug kijkend zijn veel lichamelijke klachten terug te voeren op gluten bevattende levensmiddelen en met het weglaten ervan gaat beter met me. Is dat bewijs? Telkens als ik weer gluten introduceer doet mijn lijf pijn en voel ik me ziek, zwak en misselijk. Wat een ander ook denkt, voor mij bewijs genoeg.
 

En nu? Het gaat inmiddels een stuk beter met me, ik ben op weg te herstellen en dat gaat met ups en downs, maar de algehele tendens is dat het steeds beter gaat en dat ik steeds beter voel wat me goed doet en wat niet. Het gaat allemaal om het vinden van balans en dat is een interessante weg.
 

Wat ik erg belangrijk vind is lekker en goed eten, koken en eten met overtuiging en de beperkingen te zien als een uitdaging. Door een vermindering van ingrediënten die je kan gebruiken wordt er meer aanspraak gedaan op je creativiteit. Dit is echt winst, het haalt je uit je vaste routine en laat je anders naar de dingen kijken. Neem een puur ingrediënt zoals een bijvoorbeeld een wortel, wat kan je daar allemaal mee doen? Bakken, grillen, koken, barbecuen, wokken, smoren, raspen, inmaken, fermenteren, etc. De mogelijkheden zijn legio, en dat is dan nog maar het begin, welke smaakmakers kan je toevoegen? Wat past er nog meer goed bij? Je zou er bijna keuze-stress van krijgen zoveel mogelijkheden heb je. Het idee dat je met een dieet saaier zou moeten eten is wat mij betreft totale onzin, wellicht vergt het wat meer werk, iets meer aandacht en inspanning maar dat is het naar mijn mening allemaal waard om jezelf en je naaste goed te voeden. De boodschap is dus eigenlijk dat beperking winst is, kook dat wat goed is voor je, kook echt eten, gebruik groente en fruit, geen pakjes en zakjes, geen kant en klaar, eet wat in het seizoen is. Dat smaakt gewoon weg beter, verbind je met het land en met de natuur. Klinkt dit allemaal ingewikkeld? Dat hoeft het niet te zijn. Ik zal jullie de komende maanden laten zien dat je vrij eenvoudig erg lekker en voedzaam kan koken en dus eten. Laten we de beperkingen omarmen en er onze kracht van maken.

 
Volg Jesse ook op Instagram en op Facebook
De foto van Jesse is gemaakt dor onze gezamelijke vriend Gezondheld Geert, ook hij zit met leuke posts op Instagram

  Jesse heeft ook al lekkere recepten voor ons gemaakt.
  Waaronder  deze erwtensoep met zeekraal 

   Klik hier voor het recept.


 
 
















 

Reacties

Wees de eerste om te reageren...

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden
Door het gebruiken van onze website, ga je akkoord met het gebruik van cookies om onze website te verbeteren. Dit bericht verbergen Meer over cookies »
Powered by Lightspeed